Your lines, cut my eyes in pieces

 

«Κρατάμε το ίδιο τύμπανο. Το ίδιο μεγάλο τύμπανο για δύο.Ο τόνος και η ένταση «ανοίγουν» μεστά κάθε φορά που το ξαναπιάνουμε.Ο ήχος ώριμος, μα σε αυτό μάλλον προηγείται το χέρι, και κάνει την τέχνη αυτή -αντιμετώπισης- να φαίνεται πολλή δύσκολη, παγίδα όψιμου γήρατος. Και ποιανού το χέρι είναι, δεν έχει σημασία.Τα δύο είναι μάλλον καλύτερα από ένα.Το ίδιο και με τις τέχνες.Αυτές, οι συνδιαστικές….

Το δεύτερο χέρι έχει την όρεξη και το ένα, την μοναχική εμπειρική του γνώση..

Κρατάμε το ίδιο τύμπανο.

Δεν κλαίω ακούς; δακρύζω, δεν κλαίω»

Αυτή έπιασε την γόμα.Μια γόμα άσπρη, χρησημοποιημένη τρεις φορές για να σβήσει μια αποτυχημένη γραμμή σε ένα γυμνό σχέδιο με ψιλό κάρβουνο.Καθισμένη.Οκλαδόν, με τα κοντά μαύρα μαλλιά Της να λάμπουν σαν σε φωτογραφία σπρόμαυρη, με λανθασμένο φωτισμό,σβήνει 15 τρίχες διαγώνια από το αυτί της. Την ενοχλούσαν.

  Σβήνει αμέσως μετά και δύο ενοχλητικά σημάδια στα μαγουλά της.Δεν χρειαζόταν καθρέφτης.Ό, τι μισείς πάνω σου άλλωστε σκιαγραφείται με μαρκαδόρο ανεξίτηλο στα τοιχώματα του κρανίου σου, σαν πρωτόγονη παραστάδα τελετουργίας. Όπως γίνεται και με δύο καμαρωτούς στίχους που έχουν γραφεί σε ένα σχολικό θρανίο. Χωρίς το υπόλοιπο μουσικό κείμενο δεν θα γίνει ποτέ κατανοητός ο λόγος για τον οποίο γεννήθηκαν από την μητέρα τους και τον πατέρα τους.

Αυτή πήρε ένα κουτί άσπρη μπογιά πενήνα λίτρων, το οποίο είχε φυλάξει κάτω από το κρεββάτι όταν με διάθεση αρχής έβαφε το καινούργιο Της σπίτι.

Έχυσε με μένος την υγρή πογιά πάνω στα σεντόνια της που πριν είχαν το μαύρο χρώμα του δέρματος της. Ξάπλωσε με αργές κινήσεις πάνω τους.

Μύριζαν οινόπνευμα.Λάτρευε αυτού του είδους τις μυρωδιές, εκεί μπορούσε να αφουγκραστεί την Τοξικότητα αλλά όχι αναγκαστικά να την αποκρυσταλλώσει.

Στροβιλιζόταν μανιωδώς πάνω στα σεντόνια εωσότου να μείνει επάνω της όλη η περιττή μπογιά τους.

Αυτή ηυ διαδικασία, γινόταν συχνά απο τότε που Αυτή αφαίρεσε αναπνοή από την ζωή της.Γιά την έκτρωση μιλάω, που έκανε σε προχωρημένο στάδιο.Σε αυτό το δωμάτιο αισθανόταν συνεχώς μια ύπαρξη με ουδέτερη αύρα, είχε τουλάχιστον παρέα.(τσιγάρο)

Η Μορφή ήταν μία κινούμενη μορφή, έμοιαζε με τις αυτο προσωπογραφίες του Σίλε -τρομακτικές όταν κινούνται-η οποία,  συνήθιζε κάθε μέρα στις έξι και τέταρτο, να της φέρνει μια μεγάλη γαβάθα ρύζι,που δεν σταματούσε να γεμίζει μέχρι τις εννέα και σαρανταπέντε. Έτσι εξηγείται και το πόσο παχιές ήταν οι Γάτες Αυτής,καθώς, έτρωγαν όλο το ρύζι που η Μορφή επέμενε να γεμίζει και να ξαναγεμίζει.

Μια μέρα Αυτή, αποφάσισε να φάει όλο το ρύζι που η Μορφή θα της έφερνε-σίγουρα.

Στις 10 Απριλίου κατά τις έξι και είκοσι…

Το πρώτο πιάτο ήταν νόστιμο, είχε γεύση ελαφριά, θύμιζε κάρυ.

Το δεύτερο πίάτο ήταν ενοχλητικό, άρχισε να καίγεται μα το έτρωγε με γρήγορες κινήσεις και λαιμαργία, για να πείθει τον εαυτό της πως το τελειώνει.

Στα πέντε πιάτα και ενώ είχε αρχίσει το έκτο, Αυτή ανρωτήθηκε, πώς είναι δυνατόν να τρώει ακόμη και να μην έχει πάθει τυμπανισμό ή έστω να μην θέλει να αντιδράσει βιολογικά σε όλη αυτήν τηνποσοτητα φαγητού το σώμα της.

Αφού όπως και τότε δεν μπόρεσε να τελειώσει την Αποστολή της, ούτε και τώρα θα μπορέσει με κόστος πάλι…μία αναπνοή.

Αφήνει το πιάτο πάνω στο στομάχι της, εκεί που αν ρουφηχτείς απότομα δημιυργείται μία απότομη κατηφόρα.Αρχίζει να πείθεταιπως δεν θα φάει άλλο.Χωρίς σκέψη αλλά και αδιαφορλία για την γνωστή συνέπεια, στρίβει από τη δεξιά της  πλευρά και το ρύζι απλώνεται σταδιακά στο πάτωμα και το πηρούνι που χτυπά κάτω ηχεί σαν συναγερμός στα αυτιά των Γατών Αυτής, που τρέχουν για να προλάβουν την πρώτη Γεύση.

Μα πάνω στα άσπρα- πλέον- σεντόνια δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο πρά να αισθανθεί ΠΛΗΡΗΣ. Προειδοποιει τον εαυτό της, αυτό το πέρασμα δεν θα το φοβηθει, όχι σήμερα.

 – – – – – – — – — – – – – – – —- – – – – – – – – – – – — – – – – – — – – –

Μικρή πέφτει από μία κούνια

 -Μηδίαμα.Μένα μικρό κομμάτι ρύζι στο πηγούνι κλείνει τα άτια της, πιάνει το πιάτο, τρομάζει τις Γάτες και το πετάει δυνατά πάνω στην πιό χοντρή.Πιάνει τις κλείδες Της.

Μικρή τρώει ένα χαστούκι απότην γιαγιά της γιατί γλείφει ανορθόδοξα το τραπεζομάντηλο

-Ανακατώνει τα μαλλιά της. Ζεσταίνει έτσι το μυαλό της, να θυμηθεί κι άλλα.

Μικρή χτυπάει πάνω σε ένα πεντακάθαρο τζάμι προσπαθώντας να βγει έξω

-Γελάει δυνατά, συσπώνται οι γοφοί της, με τα χέρια της σφίγγει μαλακά τους προσαγωγούς της.

Έφηβη περπατά άτσαλα με τα οκτάποντα της μητριάς της

-Γυρνάει απότομα το κεφάλι της αριστερά, χτυπάτα χέριαπάνω στη νωπή ακόμη μπογιά.

Έφηβη στην τουαλέτα του σχολείου δείχνειτο στήθος τηςστον πρώτο της έρωτα.

-Τεντώνει τα δάχτυλα των ποδιών της, πιάνει τις λαβές της.

Έφηβη με τον δικό της στο τρένο, κάθονται στις αποσκευές -δεν γνωρίζονται ακόμα

-Πιάνει τη μήτρα της.

Έξω από το ιατρείο.

-Ανοιχτά μάτια.

Με ανοιχτά τα πόδια, κίτρινη βρώμικη αγωνία.

-Ανοιχτά μάτια, χέρια χαμηλά.

Ο γιατρός τελείωσε.Μιά σκιά εξαφανίζεται από το παράθυρο του δωματίου 217 στην Κλινική.

Ο τόνος και η ένταση από το τύμπανο εκλιπαρούν να εκφραστούν στο μαύρο της πρόσωπο.Δεν φτάνει που δακρύζει, δεν βγαίνει ο σωστός ήχος.

Σε στάση εμβρυακή,με το πιοδικό της βλέμμα, ευχαριστεί τη Μορφή και φεύγει.Πλήρης.

Advertisements

~ από mourningthedeparted στο Απρίλιος 26, 2007.

Ένα Σχόλιο to “Your lines, cut my eyes in pieces”

  1. Σχεδόν το λατρεύω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: