Aπ’ είκασμα

Το σώμα μου εφάπτεται τέλεια στο δερμάτινο κάθισμα σου , όμως, που και που ξεφεύγει ένα άκρο μου από τη γενική γραμμή.

Μερικές φορές ρεμβάζω,

και αφήνομαι στους συμβολισμούς των κινήσεων μας,

ενίοτε ευεπίφορους.

αφήνομαι και αφήνω να με πάρουν απ’το χέρι για ένα 3λεπτο ταξίδι

-καταθλιπτικά αδιάφορο, ακόμη και για μένα-

στο οποίο όλα φαίνονται δυσοίωνα

και ο ήχος που αποδίδει το ξερίζωμα μιας τρίχας σε σημείο ευαίσθητο,

σταματά τον εξαίρετο μου παραλήρημα.

Το ξαφνικά σταμάτησε να με τρομάζει,

τώρα χειρότερα είναι,

που πατάω με ολόκληρο το πέλμα μου στα κρύα σου πλακάκια,τέλεια ισορροπία,

και νομίζω ότι ο  ίλιγγος δεν σταμάτησε ακόμη…ίσως και ποτέ…

(σημείωση τού γραφέως :να τελείωνα και μ’ αυτά)

Advertisements

~ από mourningthedeparted στο Απρίλιος 10, 2007.

2 Σχόλια to “Aπ’ είκασμα”

  1. Ανάμικτα συναισθήματα…Να σε κρατάνε από το χέρι ή να νιώθεις έναν απροσδιόριστο ίλιγγο; Να νιώθεις ασφάλεια ή κενό; Δεν ξέρω.. Χρόνια Πολλά.

  2. anti na pefteis esy apo ton gkremo, peftei aytos mesa sou…disintegration-robert smith

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: