Συζήτησεις με τον εαυτό μου

Aποσύνθεση…

Οι δυνατοί άνθρωποι βρίσκουν πάντα λόγους να χαρούν όταν υπάρχει μία υποψία προσωπικής συντέλειας.Όταν αυτή έρθει…δεν ήταν αυτό το σημείο μου.

Άνοιξε το στέρνο σου, αψήφησε την εικόνα του αίματος σε όποια μορφή του σου εμφανίζεται.Το κάνει για να κωλώσεις, μην κωλώνεις. Η ιδέα της ψυχής σου να μην έχει πάτο αλλά μόνο ένα βάθρο για να πηδήξεις,λίγη διασημότητα για 17 δευτερόλεπτα,ασύγκριτη, με την αιώνια εσωτερική σου πτώση.

Σκέψου,μην το κάνεις γρήγορα(να σκέφτεσαι) εκεί κάνουμε όλοι λάθος.Ίσως, ύστερα απο αυτό, να θές. Να θες έχει σημασία. Όταν έχεις θέληση οποιαδήποτε χρόνια μοναξιά έχει κάποιο νόημα.Όπως η ταινία με το εκκρεμές.

Ο γέρος έφυγε από την δουλειά του στην Αθήνα.Μιά κοπέλα(ήταν κοπέλα μεγαλοκοπέλα,γυναίκα κοινής λογικής-ετσι μου φάνηκε-) του έδωσε ένα δώρο και αυτός αποσύρθηκε σε κάποιο νησί.Δεν έκανε τίποτα,απλά ζούσε.Σαν να τα είχε όλα μου φάνηκε.Μέχρι που έκανε το εκκρεμές είτε έπιανε νερό είτε ένα καπέλο δεν μπορούσε να καταλάβει ή έστω να συλληφθεί την ιδιότητα των πραγμάτων,μάλλον είχε ξεχάσει λογικά.Εκεί τον οδήγησε η ίδια του η δουλεία. Στο νησί έμενε σε ένα μικρό σπιτάκι,σπιτάκι χωρίς ενδείξεις ζωής ούτ και εντελώς εγκαταλελειμενο.

Δεν ήθελε κόσμο,ούτε φοβόταν,είχε πάρει αρκετά από το «κόσμος» στη Αθήνα,ειδικά σε εκείνη την στάση λεωφορείου.Κάθε εβδομάδα ερχόταν ο ταχυδρόμος. Η πόρτα είχε τζάμι και κάθε φορά που ερχόταν ο ταχυδρόμος, ο δικός μας έγερνε λίγο ίσα-ίσα για να φαίνεται η σκιά του στον ταχυδρόμο.Κάθε φορά έχτιζε μια σχέση όλο και καλύτερη,την έπλαθε μέσα στο μυαλό του με τα χέρια του και λίγη καταπονημένη πλαστελίνη από το πολύ πλάσιμο.Στο τέλος έφτιαξε μία φιγούρααπό χαρτί και ξύλο και με σχοινιά την κόλλησε στον τοίχο. Η φιγούρα είχε δυνατότητα να γείρει.Έσπασε το τζάμι της πόρτας.Περίμεν καρτερικότατα τον ταχυδρόμο.Ο ίδιος έκθαμβος, είδε το σπασμένο τζάμι και μόλις μπήκε μέσα έγειρε,το εκκρεμές.

Είχε κάποιο νόημα.

Έτσι ήταν κι ο άλλος.Ακροβατούσε εκείνη την ώρα ήταν σε πλήρη συνειδησιακή φάση.Δεν τον έσωζαν τώρα κανενώς είδους χόρτα και μαγικά μανιτάρια,κανένα παυσίπονο.Κι όμως εγώ εδώ βλέπω αισιοδοξία.

Έτσι ήταν κι αυτός, αφού δεν έπεσε απότον γκρεμό έπεσε ο γκρεμός μέσα του

Σ’ευχαριστώ λοιπόν,γιατί καταλάθος μου χάρισες τα καλύτερα όνειρα μαρμελάδας,άθελα σου…

Advertisements

~ από mourningthedeparted στο Ιανουαρίου 22, 2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: