Η τραγωδία στό Μπουλσάι

 

Κρεμόταν ανάποδα.

Κοιτούσε μπροστά.

    Κρατούσε την καρδιά του,τα κομμάτια της βασικά. Όμως πως ισορροπούσε και κατάφερνε να τα κρατήσει χωρίς να του πέσει κανένα κομμάτι,δεν καταλάβαινες. Γιατί έτσι κι έπεφτε μία σταγόνα πλάσμα,κόκκινη ουσία, θα ‘χανε εμπιστοσύνη στον έαυτό του.

    Γιά να είναι σίγουρος πώς δεν θα χάσει τίποτα, άρχισε ν’αλείφει με την καρδία του,  ν’αλείφει στο προσωπό του και στο σώμα του το αίμα που φοβόταν πως θα χάσει.

     Μετά από λίγο κατάλαβε ότι το αίμα του ήταν σχεδόν εχθρός του. Το αίμα κι από το σώμα και από το πρόσωπο μπορεί να στάξει στο άπειρο.Δεν θέλει να νιώσει ίδιος ή κάτι αντίστοιχο. Δεν μάχεται για αξίες γιατί δεν αξιώθηκε ποτέ για κάτι τόσο επονείδηστο.Ακόμη και ως νεκρός τούτο το όν θα μισεί τις άξιες. Το κομπλεξ κατωτερότητας που προκαλεί μία απλή καθημερινή αξία επίβάλλει άλλωστε να μην την εμπιστέυεσαι….ποιος θα θυσιαστεί για χάρη της οικογένειας?

      Θέλει απλά το αίμα του να μην ξεραθεί , να μην αναμειχθεί με προβοκατόρικο αίμα από ανθρώπους εγκεφαλικά άσημους και ακροθιγώς ηρωικούς…….

    Σκεπτόμενος, μία πρόχειρα πλασμένη εικόνα –ούτε 5 λεπτών δεν ήταν- των Άλλων,ήρθε. Μία ορμόνητον τρέλλανε, τον έκανε να σκέφτεται σαν άδικο ζώο. Ένα ζώο που καταλαβαίνει πως είναι άδικο.Δεμένο άδικο ζώο….

Άρχισε να τρώει την καρδιά του.Από μίσος ή από αγάπη? Ήταν κι αυτή μία ακόμη προσπάθεια να προστατεύσει το ίδιο του τον εαυτό?

Δεν τον ελέγχω.

  Η καρδιά μας δεν έχει γεύση, ούτε μπορεί κανεις να καταπιεί τα συναισθήματα που τρέχουν στο πηκτό βρώμικο αίμα της γιατί απλά αυτά δεν τρώγωνται.

Παραθέτω  τις σκέψεις του Κρεμάμενου κατά την ίδια του την καρδιοφαγία:  

«Πιό βρώμικον από τούτον το όργανον δεν έχω βρεί, τόσο επίμονον ές την ματαιότητα.»

Η καρδιά μού μου μιλούσε ακατάπαυστα για τα ερωτικά μου και κριτίκαρε τουλάχιστον αυστηρά τις τελευταίες 6 μου σχέσεις, σχολίασε ακόμη και τις επαγγελματικές κινήσεις μου  τους τελευταίους 6 μήνες….και μίλησε για πολλά ακόμη θέματα τα οποία θέλω να παραμένουν κρυφα και να τα γνωρίζουν μόνο οι ίδιες οι ώρες κατα τις οποίες συμβαίνουν. Αυτές οι ώρες-οι ίδιες- τουλάχιστον δεν τσιρίζουν ενώ τις τρώω….

Δεν θέλω να την βγάλω αφού την έφαγα ούτε ξερνώντας ούτε αφοδεύοντας.Θέλω να της δείξω πόσο την μισώ παγιδεύοντας την αθελά της στο σώμα μου. Θα την κρατήσω μέσα μου εωσότου βγεί σαν τον φρέσκο κιμά από τους πόρους του ιδρώτα.»

 

   Αυτό το αηδιαστικό οργανίδιο δεν έχει ιδέα για την διάστασή του, την σύστασή του και όλη του την ύπαρξη. Από ένα τέτοιο αδιάφορο όργανο,κύριοι δικάστές εξαρτάται η ζωή του Κρεμάμενου, η δική μου και αυτού που ταυτίζεται.

   Πώς περνάει η ώρα κάποιου που κρέμεται τόσο αιώνια γρήγορα ενώ στα επίγεια η αναμονή ,λόγου χάρη, ενός σχολικού διαλείμματος ήταν παντα  τόσο αργόσυρτη και μακρόχρονη?

Πρέπει να παραδεχτώ σαν ελεύθερος άνθρωπος που περπατά με τα πόδια, στο χρονογράφημα των σχολικών μου ημερών, εκείνα τα δεκάλεπτα αδιαφόρησα για την καρδιά μου.

Παραθέτω  τις σκέψεις του Κρεμάμενου καθώς τηλεπαθητικά ένιωσε τις δικές μου σπάταλες σκέψεις :

«Πεισμώνω τώρα…..αυτή πονάει και πάλλεται, τώρα πιο δυνατά από ποτέ, τώρα βρίσκεται σε κάποιον μυικό ιστό στον γοφό μου. Όταν της ζήτησα δεν μπόρεσε να χτυπήσει καν, τωρα θέλω απλά να της δείξω πως γίνεται….Δεν θα την αφήσω να με εξουσιάσει, όχι σήμερα.Είναι εξωμότρια.

Ενας δημοσιογράφος θυμάμαι με ρώτησε:

-Παντα σε βλέπω μελαγχολικό, λίγο αναμφίβολα εκνευρισμένο.Τι δεν σου αρέσει από την ζωή σου?

-Η σημερινή μέρα.

-Γιατί?

-Δεν μου αρέσει γιατί με εξουσιάζει η απόρριψη της. Απελπισία.Juana La Vergine »

 

   Ήταν η φοβία του του Κρεμάμενου, η δική μου και αυτού που ταυτίζεται.

«Φοβάμαι την απόρριψη»

 ..Φοβάμαι την απόρριψη..

Αν με απορρίπτει η καρδιά μου, με απορρίπτουν όλοι.

Και εγώ αυτούς που με απορρίπτουν με τα χέρια του κέφαλιού μου του δίνω την καρδιά τους να την φάνε και αν δεν τους φτάνει αυτό…

-Θα ρίξουμε φρέσκο βούτυρο Κέρκυρας σε ένα ανοξείδωτο τηγάνι

-θα μαρινάρουμε με έξι μανιτάρια Πορτομπέλλο για 3 ώρες, μέσα σε λαδόξιδο(προτιμάτε μπαλσάμικο)την φρεσκοκομμέννη μας καρδιά (σε θερμοκρασία δωματίου)

-κάνουμε μία μίξη μουστάρδας, μελιού(Μεθώνης) και μπροκόλου

και εχετε εύκολα και γρήγορα «καρδιές a la virtuosa Basanό ».

κόβουμε την καρδουλα μας στα δύο και…….

 

 

Καλή Μας Όρεξη.

Advertisements

~ από mourningthedeparted στο Ιανουαρίου 12, 2007.

Ένα Σχόλιο to “Η τραγωδία στό Μπουλσάι”

  1. Ο χύμα κοφτός σουρρεαλοντανταϊσμός σου με επηρεάζει. Με εξουσιάζει οσονούπω ίσως τοιουτοτρόπως επιμόνως.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: