Exchange of waves, tangerine frowned
feeling new, I’m replacing my bound
I’ll exercize my touch with you
youcould feel suede and unchained too
But,
do you have to keep your eyes in that black milk carton?
you are reading again and again the same text written on salmon.
Χτές έκανα ένα πείραμα.Στον ολόσωμο καθρέφτη μου που έχει και κάτι κούρβες(=στροφές) κόλλησα ένα χαρτί ακουαρέλλας στο ύψος που βρίσκεται το κεφάλι μου και αρχισα να γράφω κάποιους στίχους που με κατέκλυζαν τόσο καιρό.Το περίεργο ήταν που δεν μπορούσα να δώ το κεφάλι μου ενώ κοιτούσα τον καθρέφτη γιατι το κάλυπτε το χαρτί και είχα την αίσθηση ότι το σώμα μου επαναστάτησε.Αυτό που βγήκε από αυτή την ανούσια διαδικασία(ιδιαίτερα δημιουργικής δε) μετά δυνατής μουσικής ήταν:
Never eat a book because of the cover
it may kill your beloved heroes one after the other
Violent cut followed by a dangerous voice
no matter what, tonight I’m behading my masculine toys
I’m in love with a horseheaded dog
your move impresses and makes us fog.
You sexy mog, nice man
You sexy mog, autistic.
My most mauve kiss had the taste of swap pork
I never thought, I’d kneel for food.
I never realized before,I made love from such a distance
I’m crucified in the name of persistence.
counting the ticking of your clock for 33 times
This the the perseveration tha makes you plan the perfect crimes.
Ενίσχυση’ δεν χρειάζεται όταν αυταπατασαι νευρικούς κλονισμούς.
Εκδίκαση’ για αισθήσεις ανεξήγητες αλλότριων εμβρύων που διατειρούνται στους αιώνες.
Μεγάλες έξοδοι
στα όρια δύο κόσμων, αναρωτιέμαι
υπάρχει “ανάμεσα”?
Υ πόσχεση’ θα ξανααισθανθώ λιπόθυμη όταν πάψουν τα ονείρατα μου να με τρέμουν?
Γιατί ανόρθωση με οδηγείς σε πίστη, ψευδόπιστη?
Γιατί στρέφεις κάνουλες κανούλων, που το σώμα τους αρνούνται να κόψουν από τη μάνα?
Παίζεις παιχνιδίσματα αφυδατωμένα.
Δροσιά θα βρώ στα φύλλα μου,
που βαριέμαι είναι, να τα μάθω να φυτρώνουν.
Δ υναμικό κέλυφος, εκδίκαση, μου προκαλείς’
για κυκλικές μηνύσεις ολόμαυρων ανδρών
με πολιτείες αιμορροίδων στη πλάτη τους
και βάκιλους μικροβιογόνους, σε πνεύμα μόνο.
Και,
πράττει μου φαίνεται ο λογισμός μου εικόνες άξιες τρόμου ιαχών.
Και,
εγώ μια γόμα έχω στην κάλτσα μου, την αριστερή, την αβέβαιη,
να σβήνει εκίνη όποτε νομίζει,
τη λέξη ΜΥΡΗΚΑΖΩ
από
το
μέτωπό
μου.
Ζήσαμε μία ωραία εμπειρία σε τούτο το φεστιβάλ που ήτο ομολογουμένως πιό πηχτρα από πέρσι, και ιδού μερικές φωτό:
…και μερικές δικές μου:(είμαι πιό ερασιτέχνης κι από ερασιτέχνη)
Μια πραγματικά σάπια τουαλέτα, αλλά στοριζόντια είναι πιο γλυκιά.
Έξι ειδησεογραφικά μπιτόνια.Πράσινα και κόκκινα.
Αίμα μάτσο βιόλες.
Και ωδή σε μία ανήμπορη μπρουσκέτα.
ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ:
Ήταν κάποτε μια μύγα. Ήταν κάποτε ένα άλογο.
Η μύγα καθόταν στο κώλο του αλόγου απο τότε που θυμόταν τον εαυτό της.
Όποτε το άλογο ενοχλούνταν από τη μύγα κουνούσε σπασμωδικά το κώλο του.
Η μύγα δεν είχε επιλογή, μόνο εκείνο το μέρος γνώριζε ωφέλιμο, ξανακαθόταν στο
κώλο του αλόγου.
Για αρκετό καιρό το άλογο δεν κουνούσε καθόλου τα οπίσθια του.
Η μύγα έγινε αόρατη μια μέρα.
Το άλογο γερνούσε και γινόταν όλο και πιο πεισματάρικο.
Η μύγα του έμπαινε στα ρουθούνια και αυτό ούρλιαζε και χτυπιόταν από την ενόχληση.
Μιά μέρα το είδαν το άλογο οι ιδιοκτήτες και το σκότωσαν που ήταν τρελλό.
Ζήλεψε η μύγα και σκότωσε με έναν διπλό πέλεκυ τους ιδιοκτήτες.
Τέλος
Είναι θλιβερό, να βλέπεις φίλους να περνούν από καταστάσεις που υπήρξες και να τους δείχνεις φανερά το κώλυμα της περίστασης τους και αυτοί να μην δέχονται να δουν τίποτα.Τους εκτιμώ το ίδιο με πρίν, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να μην τους ξαναμιλήσω ποτέ..Είμαι καλά.
2 φίλοι.Σας αφιερώνω αυτό το τραγούδι:
All the towers of ivory are crumbling
And the swallows have sharpened their beaks
This is the time of our great undoing
This is the time that Ill come running
Straight to you
For I am captured
Straight to you
For I am captured
One more time
The light in our window is fading
The candle gutters on the ledge
Well now sorrow, it comes a-stealing
And Ill cry, girl, but Ill come a-running
Straight to you
For I am captured
Straight to you
For I am captured
Once again
Gone are the days of rainbows
Gone are the nights of swinging from the stars
For the sea will swallow up the mountains
And the sky will throw thunder-bolts and sparks
Straight at you
But Ill come a-running
Straight to you
But Ill come a-running
One more time
Heaven has denied us its kingdom
The saints are drunk howling at the moon
The chariots of angels are colliding
Well, Ill run, babe, but Ill come running
Straight to you
For I am captured
Straight to you
For I am captured
One more time
Telos(Ο τίτλος είναι στίxος των Κουίν από το “Save me”)
“Βάδιζε, πάνω σε ροή από θάλασσα και αγέρι. Είχε καιρό να νιώσει τόσο ελεύθερη.
Το κύμα…
Τα χρώματα γύρω της ήταν γαλήνια.
Μακριά από το λευκό-το λευκό ήταν φρικιαστικό. Της θύμιζε την “άσπρη” αίθουσα, και Αυτούς.
Το κύμα…”
O Φριόβολος είχε γράψει τη διαφήμιση ενός σαπουνιού που παίχτηκε για πρώτη φορά στη τηλεόραση το 1997, σε κασέτα και την κοιτούσε κάθε μέρα αφού βάλει τις παντόφλες του και πριν ανοίξει το θερμοσίφωνο.
Το τηλεκοντρόλ κάτω από το μαξιλάρι, νεράιδος ραβδί, η μπιχλιάρα μπότα δίπλα στο κρεβάτι που βρίσκεται στο πάτωμα –αποτελείται από ένα στρώμα- πρόδιδαν την κλειστολαγνεία του.
Η διαφήμιση τούτη τον είχε στοιχειώσει. Είχε αγοράσει ένα μηχάνημα αναπαραγωγής φιλμ μόνο και μόνο επειδή είχε πρόσθετη ρυθμιζόμενη λειτουργία αυτόματης επανάληψης της σειράς εικόνων που θα αποθήκευε στη μνήμη του. Το στοιχειό οφειλόταν στην εσωτερική υπέρβαση που επερχόταν μετά από δεκατρείς επαναλήψεις του βίντεο.
Όταν ο Φριόβολος στο άκουσμα της μουσικής υπόκρουσης της διαφήμισης για δέκατη τέταρτη φορά έκλεινε τα μάτια, άρχιζε ένα ψυχωτικό ταξίδι.
Ό Φ. στο νευρωσικό του ταξίδι συναντούσε την κοπέλα της διαφήμισης , η οποία κάθε φορά που συνομιλούσαν δεν απέφευγε να του δηλώσει την απέχθεια της προς το άσπρο χρώμα, την οποία ακόμα και πρίν το ταξίδι του Φ. , ακόμα και όταν η ίδια γυρνούσε το διαφημιστικό-όχι σαν ολόγραμμα, αλλά σαν ανθρώπινο πέτρωμα- δεν μπόρεσε να μην την εκδηλώσει. Ήταν φανερό, δηλαδή, και στο διαφημιστικό σποτ.
Το αστείο ήταν πως ο Φ. ακριβώς επειδή ήθελε να ενωθεί σαρκικά με την κοπέλα, έκανε πως ξεχνούσε τον συνταρακτικό λόγο για τον οποίο η κοπέλα σιχαινόταν το λευκό χρώμα. Όποτε, λοιπόν, πήγαινε στο κρυστάλλινο εκείνο μέρος που τα ζωντανά χρώματα των χειλιών του κοριτσιού και οι ιριδίζουσες αποχρώσεις των ματιών της, καθρεφτίζονταν στο τοπίο, προσποιούταν τον ανίδεο για την αιτία της απέχθειάς της.
Όλοι είχαμε μικροί επαναλαμβανόμενους εφιάλτες. Το ίδιο είχε και το κορίτσι. Παρακάτω περιγράφεται το εφιαλτικά επαναλαμβανόμενο όνειρο του κλωναριού(κοπέλα) που ο Φ. είχε ακούσει τουλάχιστον 3.648 φορές. Από το 1997 μέχρι το 2007. Ένα ταξίδι την ημέρα Δέκα χρόνια. Δύο δίσεκτα. Κάνουν 3.648 φορές.:
«Μέγαρο Μουσικής. Στη μέση της σκηνής υπάρχει μία λίμνη κανένας από τους θεατές –η ευημέρησα ελίτ της αθηνα’ι’κής κοινωνίας- δεν γνωρίζει πως το υγρό που δίνει στη λίμνη την ιδιότητα της είναι σπέρμα. Η κοπέλα κάνει τη πρώτη της περφόρμανς μετά από πολύ αγώνα, για να φτάσει σε αυτόν τον ένδοξο χώρο με μεγαλοπαράγοντες του μουσικού χώρου. Το άγχος της φέρνει δίψα. Το νούμερο της ήταν η απαγγελία του «Ονείρου στο Κύμα» του Αλ. Παπαδιαμάντη μετά της μουσικής υποκρούσεως της Ορχήστρας των Χρωμάτων. Κάνοντας το αποφασιστικό βήμα προς τη σκηνή, το κορίτσι έχει μπει τόσο βαθιά στη ψυχοσύνθεση του κτηνοβάτη Σκιάθου, μεταμορφώνεται σε κατσίκα. Τα ζωώδη ένστικτά της, δυνάμει της δίψας της, την οδηγούν στη λίμνη. Η ανθρώπινη γνώση την οδηγεί στο συμπέρασμα πως πίνει σπέρμα, σιχαίνεται αλλά σαν ζώο που ικανοποιεί την ανάγκη της δίψας του, δεν μπορεί να σταματήσει. Με τίποτα.
Το κοινό σοκάρεται με το θέαμα.
Όλοι οι ευπρεπείς-μέχρι εκείνη τη στιγμή κύριοι- ουρλιάζουν. Κάποιοι βγάζουν όπλα. Οι κυρίες αρχίζουν και βήχουν. Η κατάσταση αγριεύει. Έξι κυρίες με ταφτά χρώματος μπλε ξηλώνουν καθίσματα και τα πετούν στα βιολοντσέλα. Τα κλαρινέτα τρελαίνονται και οι παίχτες τους τα χώνουν σε όποιο ρουθούνι βρουν πρώτο. Η ορχήστρα παίζει Σοστάκοβιτς. Η κοπέλα-κατσίκα δεν μπορεί να σταματήσει να πίνει το σπέρμα και για κάποιο λόγο ούτε να ξυπνήσει.
Κάποιος πρώην καλός κύριος φωνάζει:»Την κατσίκα». Ένας άλλος με αβυσσαλέα φρύδια, αρπάζει ένα δοξάρι από τα κοντραμπάσα και οδεύει προς την κατσίκα. Ακολουθεί και η οχλοκρατία. Στο μεταξύ τα χάλκινα και τα μπρούτζινα πλακώνονται σαν αμερικάνικες μειονότητες. Άνθρωποι με αγγλικά κόρνα και τρομπέτες στα κεφάλια τους παθαίνουν απανωτά εγκεφαλικά. Παράνομοι εραστές συνουσιάζονται φανερά.
Το δοξάρι χώνεται βαθιά στα όργανα του αναπνευστικού της κατσίκας. Η κοπέλα στην ανθρώπινη της βάση έχει πάθει αμόκ και το χειρότερο’ δεν μπορεί να ξυπνήσει. Μετά από συνεχή μαχαιρώματα και ενώ ο λαός φωνάζει η κατσίκα-κοπέλα τοποθετείται επάνω στην πιανόλα. Εκεί κόβεται σε κομμάτια και μοιράζεται στην πεινασμένη ελίτ. Κάποιος απαγγέλλει αυτιστικά το «Ονείρου στο Κύμα»Χτυπάει το κουδούνι του κόκκινου συναγερμού. Όλοι τρέχουν προς την έξοδο κινδύνου κουβαλώντας τα μουσικά πτώματα. Εκεί η κοπέλα,, αφού έχει φαγωθεί και το τελευταίο της κομμάτι σαν κατσίκα, κείτεται μόνο ο σκελετός της πάνω στην πιανόλα. Ξυπνάει»
Είναι κατανοητό, ποιοι ήταν Αυτοί που φοβόταν. Δυστυχώς για αυτήν, μόνο Αυτοί μπορούσαν να αγοράσουν το πανάκριβο σαπούνι που διαφήμιζε η υποκριτική της ικανότητα. Το άσπρο του σπέρματος την στιγμάτισε και το λευκό χρώμα στο σήμα εξόδου (ένα άσπρο ανθρωπάκι που τρέχει αριστερά προς μία λευκή πόρτα),είναι ο φόβος της που τρέχει προς μία έξοδο εφήμερη, η οποία θα την οδηγεί κάθε φορά που θα κοιμάται σε μία ακόμη πινακίδα κινδύνου. Επέλεξε να ζει, για να μην ξαναπάει στην «άσπρη» αίθουσα, σε ένα διαφημιστικό τοπίο όπου τα χρώματα είναι «ζωντανά» και τα μάρμαρα λιώνουν.
Δυστυχώς ο Φριόβολος αναγκάζεται στο να αρκείται κάθε φορά στη συνομιλία τους αυτή. Το ταξίδι κρατάει όσο σαπουνίζεται κατά μέσο όρο κατά τη διάρκεια ενός ντούζ. Και αυτός τυχαία, πάντα ξεχνάει.
Δεν πειράζει. Αύριο πάλι.
Κάθε μέρα με νύχτα ξεκινάει για τον Μάνο. Ένας τοίχος με εμβαδόν κατακίτρινο έχει πάνω δεξιά ένα παράθυρο, μικρό αλλά για αυτόν αρκετό. Κάθε βράδυ στους αχνά στοκαρισμένους σωλήνες, νομίζεις ότι θα αρχίσει να τρέχει σκατόνερο.
Πιο πολύ νομίζει ο ίδιος ότι κάθε βράδυ από κει θα τρέξει πηχτό αργό πετρέλαιο.Και τρέχει.
Στο σπίτι του Μάνου όταν πλημμυρίζει, το υγρό αρχίζει να γεμίζει το χώρο από πάνω προς τα κάτω. Αυτό συμβαίνει κάθε μέρα, δηλαδή νύχτα.
_____________________________________________________________________
- Η Χοντρή Γ’ναίκα, πύρινη και τεράστια κάθεται στην γωνία του δωματίου που θα κοίταγες τρίτη. Το λίπος της απλώνεται σαν τραπεζομάντιλο που στρώνει η μάνα σου της Κυριακές του Πάσχα. Όσο το κοιτάς σου δίνει την εντύπωση ότι απλώνεται πιο νωχελικά, σαν την μελωδία που μηχανεύεσαι όταν ακούς ένα ρολόι να μιλάει. Και τα άκρα της είναι τριπλάσια από τον κορμό της. Μην το κοιτάς καλύτερα Όχι πως θα σταμάταγε ποτέ να μεγαλώνει.. ..
- Γύρω από αυτό το τέρας, υπάρχουν δούλοι. Δούλοι άχρωμοι. Το τέρας έχει όλες τις ιδιότητες της Γ’ναίκας ,οι δούλοι όλη την απογοήτευση του Ανθρώπου, αποτυπωμένη πάνω σε ασήκωτες ρυτίδες, καμένους μύες και μικρές ελιές, υπερβολικά πολλές, στάζουν μέλι πάνω στα άτρωτα γόνατα τους, γιατί? Γιατί είναι πάντα σκυφτοί.
- Ξεθωριασμένα πρόσωπα και σκιερές μασχάλες, που από την Δουλεία σταμάτησαν να μεγαλώνουν τρίχες στις ανήλιαγες κοιλότητες τους .Μύες ξανθοί που ήλιος δεν τους είδε ποτέ και όμως κάηκαν. Από έναν ήχο.
Τον ήχο της αγωνίας…ότι είναι το επόμενο γεύμα της Χοντρής Γ’ναίκας, με το βλέμμα κυτταρίτιδας. Είναι πύρινη και κανείς δεν την πλησιάζει. «Δουλεύονται» όλοι γύρω της για να είναι όσο πιο τραγανοί γίνεται γι’ αυτήν και παρ’ ότι ανθρώπινοι δούλοι, υπάρχουν με «λόγο» αλλά με βούληση κατευθυνόμενη.
Η Χοντρή Γ’ναίκα εγκυμονεί έναν άνθρωπο εκθαμβωτικά όμορφο. Μα έχει σώμα ενήλικα, διαμορφωμένο στα μέτρα ενός τριαντάρη. Όπως τα μωρά ζουν μέσα στο πλακούντα με υγρά ζωοδόχα, και μπορούν και αναπνέουν με αυτά, έτσι και ο άνθρωπος στη μήτρα του τέρατος ζει και αναπνέει με τη βοήθεια του πετρελαίου.
Το πετρέλαιο είναι αποτέλεσμα της διάσπασης των ανθρωπίνων μελών των δούλων της Χοντρής Γ’ναίκας. Το χρυσό χρώμα του ελαίου, που ιριδίζει, είναι αυτό που διατηρεί τον άνθρωπο τόσο όμορφο και το μαύρο, του τρώει τα όργανα, τα οποία εξ’ αιτίας αυτού έμαθαν ξανά να φυτρώνουν ολοένα και ανεκτικότερα.
_____________________________________________________________________
Ο Μάνος είναι φωτοφοβικός. Του αρέσουν όμως τα φώτα που του τσιμπούν τα μάτια μόνο όταν τα έχει κλειστά.
Η ώρα ήταν περίπου τρεις. Πάντα νύχτα. Ο Μάνος κοίταξε από το μικρό παράθυρο πάνω δεξιά και είδε ένα περίεργο πράγμα:
Ένα φανταστικά οργανωμένο σύστημα, βιομηχανικών προδιαγραφών, το οποίο εξυπηρετούσε κάποια δομημένη λειτουργία για κάποιο μεγαλύτερο σύνολο συστημάτων μα δεν ήταν σίγουρος γιατί. Η τελειόπιτα(-τητα) της λειτουργίας όμως τον τρόμαζε, ένιωθε πιόνι κάποιας μεγάλης και ισχυρής ομάδας. Γρανάζια και ρολόγια, χρώματα ψυχεδελικά και παντού κρεμασμένοι δίσκοι πολυμορφικοί για να μην χέζει το μοναδικό άσπρο περιστέρι επάνω στις μηχανές και σταματήσει ίσως εξαιτίας τους, να δουλεύει αυτό το τρομοκρατικό συνοθύλευμα λαμαρινών και μηχανών. Απέσυρε ευθύς το βλέμμα του από το μικρό παράθυρο.
«Άρτχχχχχχχχχχγκχχχχχχχχ». Πνιγόταν. Σπασμωδικά και σπαστικά κουνιόταν σαν την Ψυχή μίας γυναίκας που δεν είδε ποτέ το παιδί της να γεννιέται και έφυγε με πόνο ανείπωτο για μια πολιτεία μάλλον ανύπαρκτη. Χοροπηδάει και πάλλεται προς πάσα κατεύθυνση, πονάει, χτυπιέται στον τοίχο, πράττει τυφλά ,δεν αντέχει άλλο. Ο Μάνος. Ουρλιάζοντας και αλύτρωτη η γυναίκα προσπαθεί ν’ αναπαυτεί .Κι αυτή.
__________________________________________________________________
Η Χοντρή Γ’ναίκα με κυτταρίτιδα στα μάτια, ψάχνει τους υποψήφιους ελαιο-ποιους δούλους, τους μνηστήρες του πεπτικού της συστήματος.
Ο άνθρωπος που εγκυμονεί το τέρας έχει μέχρι το άνω χείλος πετρέλαιο και το συκώτι του ατροφεί επώδυνα. Μόνο για τρία λεπτά μπορεί να αναπνέει ακόμη.
Το τέρας γρήγορα καταλαβαίνει πως έχουν μείνει ελάχιστοι δούλοι. Αυτοί ποτέ δεν γεννήθηκαν, απλά υπήρχαν σε μεγάλο αριθμό για να ολοκληρώνεται κάποια διαδικασία «τέλειας(=που κάποια στιγμή θα τελειώσει)» ανακύκλωσης.
Θυμίζει μία σατανική και βρώμικη διαδικασία, που σίγουρα θα σταματήσει να λειτουργεί κυκλικά γιατί Δυνάμεις του Κακού έχασαν μία δύσκολη μάχη από τις Δυνάμεις του Καλού, οπότε ο ανεφοδιασμός των δούλων σταμάτησε. Μόνο μια μάχη, όμως .
Η Γ’ναίκα απογοητεύεται γιατί οι δύο τελευταίοι δούλοι δεν της αρέσουν και δεν τρώει κανέναν από τους δύο οι οποίοι γνωρίζουν τι τους περιμένει μα δεν αισθάνονται τίποτε για αυτό.
Ό ομφάλιος λώρος είναι αποσπώμενος. Πότε ο άνθρωπος, μπορεί να τον αποσυνδέσει και να βολιδοσκοπήσει τις λειτουργίες των οργάνων της Γ’ναίκας. Μπορεί να φυσήξει μέσα από αυτό το «μικρό παράθυρο» και να της καταστρέψει όλα τα όργανα που είναι φτιαγμένα από ασταθή λάσπη. Όμως δεν το ξέρει ο άνθρωπος και δεν θα το μάθει ποτέ. Το πετρέλαιο τελειώνει. Ο άνθρωπος δεν προλαβαίνει να ξαναενώσει τον ομφάλιο λώρο του με την κατάλληλη υποδοχή, δεν βλέπει καν, γιατί δεν έφτανε ποτέ η στάθμη του πετρελαίου πάνω από τα μάτια του, οπότε αυτά είχαν πεθάνει ,οργανικά, εδώ και καιρό.Πνίγεται.
Χοροπηδάει και πάλλεται προς πάσα κατεύθυνση, πονάει, χτυπιέται στον τοίχο, πράττει τυφλά ,δεν αντέχει άλλο.
Η Χοντρή Γ’ναίκα νιώθει τις κλωτσιές και προσπαθεί να βελτιώσει την κατάσταση τρώγοντας λαίμαργα, υποκρινόμενη ότι ευχαριστιέται παρά το πόνο, τα δύο εναπομείναντα άτομα δούλων. Μάταια. Αίματα ξεπροβάλλουν απ’ όλες τις πτυχές της .Το πεπτικό της απορρίπτει τα σώματα των δούλων οι οποίοι αποδεικνύονται άχρηστοι και σάπιοι σε γεύση, χωρίς θρεπτικά στοιχεία πλέον.
[ ]
\ /
\ /
\/
Στους τοίχους της κοιλιάς της Γ’ναίκας ο Μάνος παλεύει με τον εαυτό του για να επιζήσει. Ο ομφάλιος λώρος ξερνάει ένα υγρό το οποίο γεμίζει σταδιακά τον όγκο της μήτρας της Χοντρής Γ’ναίκας. Το υγρό περιέχει όλο το λίπος που υπάρχει στους ιστούς της Γ’ναίκας. Ο Μανόλης πεθαίνει πριν ακόμα φτάσεΙ το υγρό σε σημείο να τον πνίξει.
Στο χολ προς την έξοδο μιας πολυκατοικίας, τρία άτομα:
«Ρε μάγκες, τα μάθατε?» λέει ο ένας.
«Τι ρε μαλάκα?» αποκρίνονται οι υπόλοιποι με σχετικό συγχρονισμό.
« Πέθανε ο Μανόλης ρε, που μένει στον 1ο … αυτός μωρέ που βρωμούσε σκυλίλα το σπίτι και μαζεύανε υπογραφές να τον διώξουνε γιατί η μπόχα έφτανε μέχρι τον 3ο?»
«Άντε ρε! Από τι πέθανε?»…με σχετική αδιαφορία.
«ΑΠΟ ΑΗΔΙΑ».-
Karma police, arrest this man, he talks in maths
He buzzes like a fridge, hes like a detuned radio
Karma police, arrest this girl, her hitler hairdo, is making me feel ill
And we have crashed her party
This is what you get, this is what you get
This is what you get, when you mess with us
Karma police, Ive given all I can, its not enough
Ive given all I can, but were still on the payroll
This is what you get, this is what you get
This is what you get, when you mess with us
For a minute there, I lost myself, I lost myself
Χάνομαι.Μερικές φορές φοβάμαι μήπως ξεχάσω το δρόμο να γυρίσω.
Kάνω ένα τσιγάρο.Και μου φεύγει.
Πανελλήνιες 2007.
Παρελθόν.
Και κάπως έτσι θα κάψουμε τα βιβλία των λατινικών και της Ποτάνας της Ιστορίας:
|
